De meest gehate man van Amerika is dood. En nee, het is niet Donald Trump

ter linkerzijde in de vs ontstak er net geen partij toen vrijdag bekend raakte dat david koch op 79-jarige overleden was. In europa kent nauwelijks niemand hem, of zijn broer vijf jaar oudere broer charles. Maar in de vs ging het paar deel bij beetje symbool staan voor alles wat fout zit in de politiek. Twee dark princes waren het, die vanuit de schaduw fortuinen doneerden aan zo conservatief mogelijke republikeinen. Klimaatontkenning en het opblazen van alle regels voor het zakenleven stonden hoog op de politieke zakagenda die ze er met hun miljarden wilden doorduwen. Door hun lobbywerk ontstond het plaatje dat washington te koop staat, als je er maar genoeg geld voor kunt neertellen. Geen wonder dat er ter linkerzijde in de vs ongegeneerde jubelkreten opstegen bij het doodgaan van david koch – uitgesproken als coke. Over de doden niets dan goed is een motto dat velen aan de kant schoven. A legacy of horror, tweette filmster john cusack. Nog een brave boodschap in vergelijking met al die tweets waarin ook broer charles dood werd gewenst. De hashtag # davidkochisdeadparty ging de voorbije dagen trenden en iemand als actrice/zangeres bette middler ( zelfs naar hollywoodtermen linksom ) noemde de dood van charles koch wishful thinking. Van de communisten naar de nazi’s wat bezitten de gebroeders koch toch gedaan dat ze zoveel spontane haat en afgrijzen aandrijven? wel, ze zijn op de eerste gelegenheid puissant rijk, ook al is dat op zich geen vraagstuk in de vs. Van hun priester fred koch erfden ze koch industries, met hoofdkwartier in wichita, kansas, en dat bouwden ze uit tot de tweede private onderneming van de vs, met 120. 000 werknemers en een jaaromzet van honderd geheel getal dollar. Charles is de ceo, david was het aantal twee. Maar priester fred gaf hen ook wat anders mee dan een onderneming en enkele honderden miljoenen dollar erfenis. Hij was een ingenieur die een tijdlang in de sovjet-unie werkte, en daar een afkeer voor communisten aan overhield. Van de weersomstuit verviel hij in het andere uiterste. Hij hielp een door hitler bestelde olieraffinaderij construeren in nazi-duitsland, zo grenslijn de kennis amerikaanse onderzoeksjournaliste jane meyer enkele jaren geleden. Niet dat de zonen koch daarom nazi’s zijn, maar helemaal in lijn met de familietradities zijn ze heel erg rechts. Libertairen eigenlijk. Ze haten elke vorm van overheidsbemoeienis. In de jaren natuurlijk getal neerzetten ze deel bij beetje een lobbymachine op poten, met denktanks, ngo’s en politieke zetbazen die er op alle beleidsniveaus in de vs, vaak in hoge banen, de koch-agenda probeerden door te duwen. En intussen ook overheidscontracten in te halen – voor honderd geheel getal dollar zelfs onder de kabinet van george bush jr. The kochtopus, zo wordt hun netwerk wel eens medegedeeld, doordat het zoveel armen en vertakkingen heeft. ( ze zijn trouwens ook erg gul voor cultuur én kankeronderzoek, nadat bleek dat charles aan de ziekte leed. ) weg met het klimaat die politieke zakagenda laat zich op de eerste gelegenheid aflezen als een soort van business plan voor koch industries zelf. Weg met alle overheidsregels voor het zakenleven, zo kan het samengevat worden. Laat de vrije markt ongeremd zijn gang gaan en de grond vormgeven, en bovendien horen uiteraard lage belastingtarieven en navenante overheidsuitgaven, en dus ook een minimale ziekenzorg. Naar het leger mocht er dan weer wèl geld vloeien. Voor hun opvattingen over het klimaat zijn de kochs eventueel het meest gehaat voor twee olietycoons houdt dat onherroepelijk ook onstuimig verpozing versus elke vorm van klimaatpolitiek in – de reden waarvoor ze in deze klimaatbewuste tijden nog het hardst gehaat wordt ter linkerzijde. Toen george bush junior in de jaren negentig emissienormen wilde steunen, gingen ze vol in het verzet. Ze slaagden er zelfs in de herverkiezingscampagne van een te groene republikein te dwarsbomen. Opvallend is dat na de hele episode ene mike pence, toen congreslid uit indiana en nu natuurlijk vicepresident van de vs, een plan van een van de actiegroepen van de kochs versus elke vorm van co2-begrenzing of co2-belasting mee ondertekende. Zo’n belasting zou de kochs miljarden dollars gekost hebben. ( over de kochs en trump, later trouwens meer ). Een pow wow van ultrarijken de kochs doneren niet onderbeen hun inherent geld, ze zijn ook belangrijke fundraisers. In 2016, in volle presidentiële campagne – die uiteindelijk trump in het witte huis zou brengen – nodigden de broertjes koch een handvol vrienden en zakenrelaties naar indian wells uit. Uit. Het is een goed gekozen plek voor een gedistingueerd publiek als dit : indian wells is een enclave voor de supperrijken, midden in de californische woestijn. Hier, tussen de golf courts door, heeft bill gates een optrekje en ook de zopas overleden lee iacocca, de voormalige baas van chrysler, woonde er. Dat is het publiek waar de kochs op mikt voor zo’n pow wow : vijfhonderd steenrijke amerikanen, gelijkgestemden, die het lidmaatschap van 100. 000 dollar betaald bezitten en hun zuurverdiende centen aan de goede zaak begeren spenderen. De aanwezigen in dit sjieke resort nabij palm springs verstaan daaronder : minder overheidsinmenging in het zakenleven, lagere belasting en de loochening van de klimaatopwarming. Om dat te krijgen, pompen ze geld naar gewillige politici. Onder de aanwezigen waren toen bij soortgelijke bijeenkomsten ook immer een handvol conservatieve presidentskandidaten aanwezig. Ted cruz bijvoorbeeld, of marco rubio, die hun zaak toestemmen verwering om hun vermogende toehoorders tot gulle donaties te verleiden. De trumptrein gemist cruz en rubio, dat waren in 2016 de favorieten van de kochs, heel erg conservatieve en heel erg voorspelbare – wellicht zelfs controleerbare – republikeinen. De kochs waren dan ook de drijvende volume en de geldschieters achter de tea party, de ethisch-conservatieve en libertaire wiek van de partij. We toestemmen zeggen : últra-conservatief. In pre-trumptijden leek die met mensen als paul ryan zelfs de hele republikeinse partij en bij uitzetting washington te gaan overnemen. Het was het record van het politieke koch-imperium. Maar toen kwam donald trump. En werd alles anders. Trump was niét de man waarop de kochs hun geld hadden ingezet. Dat was veilig ook een complicatie van stijl. De broertjes koch toestemmen gaarne in de luwte opereren. Ze begeren liever niet dat hun naam valt, of dat bekend raakt waar ze exact mee bezig zijn. Alvast trump, dat is bekend, gaarne alle voetlicht naar zich toezuigt. Verslaggeefster jane meyer verwees ooit naar de clash van ongebreidelde ego ’s van zowel de kochs als trump. “ het is een pissing wedstijd ”, zei ze. Een plaswedstrijd. De enorme concurrentie tussen trump en de koch is een plaswedstrijd verslaggeefster jane meyer natuurlijk zijn zowel de kochs als trump zakenmannen, die op de eerste gelegenheid een fortuin erfden en het dàn pas zelf deden. Die daarbij niet dol zijn op hoge belastingtarieven of strikte klimaatmaatregelen, en van wie de ideeën ( voor een stuk ) hetzelfde kiespubliek aanspreken. Maar er zijn ook onoverbrugbare ideologische meningsverschillen die de relatie met de huidige amerikaanse president verzuurden. Trump, die staat voor een muur met mexico, alvast de kochs voorstanders zijn/waren van arbeidsimmigratie en hoofdzakelijk een broertje dood bezitten aan zijn protectionistische economische scheepvaartroute die trump vaart. Trump wilde ook verstaanbaar fabriceren dat hij niemands marionet is, dat hij geen geld ontving van de kochs en zijn inherent scheepvaartroute vaart. Op geheel inherent manier walste hij de voorbije jaren over zijn rivalen heen, en noemde hij hen “ een grap ”. ( ook al vonden ze jawel de voorbije jaren zodra het over belastingsvermindering ging en is er intussen ook wel wat overeenstemming bij waarnemers dat de kochs met hun netwerk een groepsactiviteit creëerden waarin een trump kon gedijen.